The many faces of Facebook... as I see it

"Why do I spend so much time on Facebook?"
"To be in touch with all my friends"
"Whoa! I don't know my own neighbours properly yet I stay in touch with friends separated by thousands and thousands of miles!"

"Why do I spend so much time on Facebook?"
"To be up to date with everything that goes on in the world"
"Whoa! I don't care to know what happens in my colony; don't know who is the ward councillor; don't know who is the Mayor of the city I live in. Yet, I want to know what goes in the entire world!"


"Why do I spend so much time on Facebook?"
I can wish my friends on their birthdays though I never remember any. I can share a pic, link and feel happy because people hit Like Button. I can always be at the surface of things, never need to know them deep. I can measure my popularity based on the likes and comments I get. It makes me feel important in a world that makes me feel insignificant with every passing day. It gratifies my ego. That's the key. In a world of increasing loneliness, I resort to Facebook which fills the void in the short run but ensures it in the long run.

"What do I like about Facebook?"
It connects me to people - something so true of Internet in general and FB in particular. Something so powerful that one blog will not suffice to write about it.

"What do I don't like about Facebook?"
Its rewards are inversely proportional to intellectual depth.

Why I started getting interested in Natural Languages

I was, am and will be an ill-literate in fine arts. However, allow me to make a reference to music as it extremely close to my heart. I know this much that there is lot of science and engineering that lies within music(art); and I find the converse is also true. Both Science and Engineering have lot of overtones of art, in my humble opinion. A case in point is the symmetry in Maxwell's equations.

I vividly remember our English Professor repeatedly telling us, during our Undergraduate days, "Boys, English is for Life." Later on I moved from being student of Physics to Computer Science which meant transition towards Engineering from Science. And today, I repeatedly visualize that writing a good piece has as much of engineering as writing a good piece of code; one deals with natural languages and the other with that of computer. I know that there is a whole field of computer science in natural language processing but let me not digress.

As kids We (I believe I am not alone) were always told to concentrate on the Sciences - Math, Physics, Chemistry... Languages and Social Sciences were always side-lined.  But today, as I look back, I feel Humanities should have been given equal importance if not more.

So, these are some of the reasons why I started getting interested in Natural(Spoken/Written) Languages(apart from the artistic ones):-

• Thoughts are infinite in nature but words are finite. However, I am not sure of the former's mathematical nature - whether the are countably infinite or uncountably infinite. One needs to arrange, re-arrange and engineer words to convey thoughts.
• Syntax and Semantics of Natural Languages are extremely fuzzy unlike that of programming languages where they are extremely precise. This is a challenge for the Computer Scientists in the field of Natural Language Processing but it makes Writers' lives very exciting.
• Thoughts can be packed in varying dosages using language. And I find it very interesting.

My Kindle and the Morning Cab

The morning cab comes at 7.30 and I get to read at least half an hour before reaching the office. This is very rejuvenating as I was deprived of reading for the first two years of my professional career. Now, I get to read when the day is young and mind fresh.

My Kindle was unused for almost a year from the time I bought it. Thanks to Project Gutenberg, I have loaded it with lots and lots of old books now. Presently I am reading lot of short stories(translated to English) from the universal poet Rabindranath Tagore. They are so good, I wonder how scintillating it would have been if I knew Bengali and could read the originals!

It has been years since I read short stories and now I am getting the glimpse of their power. In Telugu, my mother tongue, letter is called as 'Aksharam'(అక్షరం) which means 'That which can not be destroyed.' The letter is a container to put your thoughts. You can make it heavy or light in varying degrees based on the need. I think writing is also like drinking. I don't have any experience in the latter though; not that I am good at the former. You can have it like a power packed tequila or a light weighted breezer.

Going back to the blog's title, I have loaded my Kindle with works of Leo Tolstoy, another favourite of mine, and a lot of other stuff. It's getting more and more exciting!

Trends that irk me - I

                                                        What's wrong with our language?

Every time I hear the word "F***", I get annoyed. I feel cheap when I see the word re-spelt and put on T-shirts and there is even a brand of watches that way. It has been only two and half-years since I have been living in a city and therefore I find it very hard to digest when this word is used for all kinds of feelings - anger, excitement, shock, dissent...

I happened to visit a literary festival yesterday in Bangalore and there was a short skit that was performed. I loved the entire skit but for the last part when the son says to his mother "F*** You" more than once. I could tolerate it only because it was a play. But, what I ask is, "Is this the way you talk to a person who gave you birth?" My son will find his skull echoing with the sound of my palm colluding his cheek, if he speaks that way to his mother.(Of course I am still 27 and un-married; I am only saying how offensive I consider it)


And then people repeatedly use the expression "WTF." It only signifies frustration and exasperation; nothing more. To me it symbolizes how happy a person is with his/her life and how often is he/she getting fed up with it. It is certainly a bad symptom.The F-word is still in the vulgar category in a dictionary. It may not be long  to be moved to the colloquial category but I have already missed the bus and I will continue to get irked with this word; especially when girls use it.

Now, coming to the word shit. I have found even myself using this word and have gradually reduced its usage and am trying to completely remove it from my expressions of exclamation marks. People no more call out to their mother when they get hurt; they use this word. There is this short story where a foolish wood cutter is cutting the branch on which he is sitting. Lord Shiva and Mother Parvati are going around Earth and see this.They agree that if he uses the word "Amma", Mother Parvati would go and save him. If he uses the word "Abba," it would be Lord Shiva's turn. But the wood cutter neither says Amma nor says Abba but "Shit."(modified to suit the context) So, he falls down and dies.

ఎలుకపందెం

ఎలుక పందెమా? ఇదెంటబ్బా! అని తెల్ల మొహం పెట్టకండి. Rat Race అంటే నవ్వు రావడం లేదని ఇలా అన్నాను. ఎలుక పందెం గొప్పతనం ఏమిటంటే మనం మనుషులం అన్ని మరిచిపోయేలా చేస్తుంది. అరె! ఎలుకలకు కూడా అవి ఎలుకలన్న సంగతి బాగా గుర్తుంటుంది, మనకేం పోయేకాలంమండి బాబు! పక్కోడు పరిగెడుతున్నాడని నేను, నేను దూసుకెలిపోతున్నానని నా దూరపు చుట్టం, వాడు ఏదో  పొడిచేస్తున్నడనుకొని వాడి బావామరిది. ఇలా ఒకడిని చూసి ఇంకొకడు జీవితంలో ముందు చేరాలనే ఆలోచనోలో మునిగిపోయి, దిక్కులు చూడకుండా పరిగెడుతున్నామే కాని సరైన దిక్కులో పరిగెడుతున్నామా అని మాత్రం అడగటం లేదు.

ఉదాహరణకి Facebookగాడు. వీడి మూలంగా ప్రపంచంలో ఏదో ఒక మూలనుండే మిత్రులకి కూడా పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు చెప్పొచ్చు. కాని పక్కింట్లో ఎవడు ఉంటున్నాడో కూడా మనకి తెలియదు. రెండో వాడు Youtubeగాడు. గంటలు తరబడి అవి ఇవి చూస్తాము కాని ఒళ్ళు వంచి సాయం సమయంలో చల్ల గాలిలో తిరగడానికి కూడా మనకి బద్దకమే!

చిన్నపుడు చాల బాగుండేది అండి. ఎండాకాలం కరెంటు కోత. ఇంట్లో దోమల వాత పడలేక మేడ పైకి ఎక్కి చుక్కలు చూస్తూ, కధలు కబురులు చెప్పుకునే వాళ్ళము. ఇప్పుడు పిల్లలంతా "Twinkle Twinkle Little Star"  అని అనడమే కాకుండా వాటిని చూస్తున్నారని ఎవరైనా చెబితే మాత్రం నేను చాల సంతోషిస్తాను. ఈ ఎలుక పందెంలో పడి పిల్లలని అదేదో play schools అట! అక్కడ చేర్పిస్తున్నారు తల్లిదండ్రులు. వారం పొడుగునా పిల్లలతో గడిపే తీరిక లేక, వారాంతాలలో shopping mallల చుట్టూ తిప్పి గారాబం చేస్తారు.   

పని రాక్షసులు కొందరు. వాళ్ళ ప్రభావం వల్ల మనకి hike రాదనుకొని ఇంకొందరు. దారుణంగా పెరుగుతున్న ధరల  ధాటికి తట్టుకోలేక అందరూ. కిక్ సినిమాలో అన్నట్టుగా సంతోషంగా ఉన్న క్షణాలు వేళ్ళ మీద లెక్క పెట్టుకొనే ఖర్మేమిటండి బాబు!

ఈ ఎలుక పందెం వల్ల ఇంకోటుందండి. అమ్మ భాష అంటే చిన్న చూపు.   ప్రపంచీకరణ మూలంగా అందరు ఆంగ్లం నేర్చుకోవడాన్ని నేను తప్పు పట్టను కాని మన భాషను మర్చిపోయి, పిల్లలకు నేర్పించడం మానేసి, తెలుగులో మాట్లాడితే నామోషీగా భావించడం మంచిది కానే కాదు. పోనీ అటు english అయిన సరిగా వచ్చా అంటే అదీ రాదు. రెండిటిని ఎలాబడితే అలా కలిపేసి రెండు భాషలనీ అవమానిస్తున్న వారెందరో! ఇలా చెప్పుకుంటూ పొతే తిన్నది అరిగేదాకానో, మీ చెప్పు తెగే దాకానో వెళ్ళడం ఖాయం. అందుకే ఇవ్వాల్టికి ఇది చాలు.

The Sugar Cane Theory

I have vivid memories of my childhood with the sugar cane. We would sit on the side parapet wall of my house, hold the large sugar cane pieces and peel the skin using teeth, take large bites, deliciously grind them in the mouth and spit the pulp after extracting all the juice. While we could do this brave act only as kids, I am told our parents generation could do it upto their late 30s and early 40s. I know it is un-imaginable and alien to the kids growing up with video games and the Internet.

My Sugar Cane theory has emerged from these cherished childhood memories. Learning during school and college is like drinking machine extracted sugar cane juice. It is everything together, without frills, neatly served, not savoured the hard way. Passing out of college is not the end of education. Rather it means that one is ready to start learning. Learning now becomes having sugar cane the traditional way. Learning is hidden in the chewing of work, hard earned. It requires one to be vigilant, learn the art of extracting and filtering learning while undergoing the grind of Job and Life. To me, learning in school/college sans exams was always fun. However, learning today has been lot more subtle and I am enjoying it in on a different plane.

Musings of a pico-Jignasu - II

                                              From the Physicists' Kitchen
Stephen Hawking, in his book, A brief History of Time, says that as we approach the point of Big Bang we reach a point of mathematical singularity. Therefore, all physical laws breakdown at t=0, i.e. the beginning of universe and before. Space and Time as defined by physics are no more valid. He conveniently puts the ball in the philosopher's court before t=0 and proceeds ahead with his narration.  But I have clung on to this point  ever since then. What existed before t = 0? This also takes me to the question who created the creator? Allow me now to mention how Lord Shiva is worshiped in India. The most worshiped form of Lord Shiva is the Lingaakaara, an ellipsoid form symbolizing the One who has neither a beginning nor an end!

Since I ended with Lord Shiva in the previous para, let me begin with Him in this. Lord Shiva, the Nataraja, is supposed to perform a form of dance called the Shiva Thandava. Fritjof Capra, in his book, The Tao of Physics, draws a parallel between this Cosmic Dance with the dances of the sub-atomic particles. I don't remember if I read it in the same book or else where but this universe can be compared to the cosmic dance(Thandava) of Lord Shiva. Just as the dancer permeates the dance, God permeates the entire Universe.

The equation of E = mc^2 ,given by Einstein, essentially says that mass and energy are inter-convertible. So, if you were to keep an 100Watt incandescent light switched continuously for a year, you would spend energy worth a few micro(10^-6) grams. Using the same equation, if you were to calculate the rate at which our beloved Sun sheds its energy, it is around 8 billion(10^8) kg/s. And yet it would survive for another few billion years. But this Sun is a mid-sized star in our galaxy called the Milky Way. And if you ever want to name a galaxy after a friend, feel free to do so. There are enough of them; enough to associate around four per a living person in this world. (Compiled from the vague memories of Fundamentals of Physics by Resnick and Halliday and/or Modern Physics by Kenneth S Krane)

Musings of a pico-Jignasu - I

Firstly the etymology– The Bhagavad Gita(7:16) says that there are four types of devotees – Artha, Arthaarthi, Jignasu and Jnani. The last one  is of course ruled out for me and I consider a major part of myself not belonging to the first two categories. However, I know that I am  not a full-fledged Jignasu and therefore the adjective pico(10^-12)

 I was in the second year of my Under-graduation and was having a basic couse in Real Analysis. We were being introduced the Natural Numbers and the infinity of Natural Numbers (pronounced aleph naught). Now, 2 + 2 is 4, x + x is 2x but + is not  2 but . Promptly, my professor told us what the scriptures say “Poornamadah Poornamidam Poornaath Poornam Udachyathe Poornasya Poornamaadaaya Poornameva Vasishyathe”

I had the good fortune to learn some RigVedic chants in my higher secondary school and college. However, I must  humbly admit that I can only recite them very imperfectly. I only have a millionth of a millionth of rudimentary knowledge of the Vedas. I beg the pardon of the wise for my audacity in this attempt. I wish to mention two things that made a very profound impression on me from the Brahmanandavalli :

1.       It goes  "Akaashadh Vayuhu, Vayoragnihi, Agnairaapaha, Aabyah Pruthvi ..."  It means Air emerged(was born) from the Ether; Fire from Air; Water from Fire; Land from Water...  But hold a second! Water was born out of fire! They are opposites right? You use water to put off fire. And then came the revelation to me. An examination of fundamental chemistry told me that when Hydrogen burns in oxygen water is what comes out!

2.       In the same Brahmandavalli there is a description of Ananda. A unit of  human happiness is defined using a young and healthy happy man with lot of other parameters and then the happiness is measured across various beings and the description goes upto defining one unit of happiness of the Brahman. Now I know of Metre as an unit of distance, gram as an unit of weight etc... But to define a unit for happiness (and with a very high degree of precision, in my opinion) is something awe inspiring for me.

ఎందరో మహానుభావులు అందరికి వందనములు - II

నిన్న నేను వ్రాసిన టపాలో జంధ్యాలగారిని గూర్చి వ్రాయటం ఎలా మరిచిపోయానో అర్ధం కావటం లేదు. కె. విశ్వనాథ్ గారి గూర్చి వ్రాస్తూ జంధ్యాల గారిని గూర్చి వ్రాయలనుకుంటూనే సినిమా లోకం నుంచి సినిమేతర లోకంలోకి వెళుతూ మరిచిపోయాను. ఇది కూడా ఒకందుకు మంచినే చేకూర్చింది. ఆ టపాకు రెండవ శీర్షకను వ్రాసే అవకాసం నాకు దొరికింది.

మొదట హాస్య బ్రహ్మ జంధ్యాల గారిని గూర్చి వ్రాయాలి. అచ్చ తెలుగులో అందరిని కడుపుబ్బా నవ్వించడం అయానకే చెల్లింది. "అసలు నేను తాజ్ మహల్ ఎందుకు కట్టించాను? అశోకుడు ఆడుకోవడానికే కదా!" ప్రేక్షకులను నవ్విస్తూనే ఎన్నో సున్నితమైన విషయాలు తెలియచేస్తూ, సామాజిక స్పృహతో కూడిన చిత్రాలను వారు తీసారు. అందుకు తెలుగుజాతి  వారంతా ఆయనకు ఋణగ్రస్తులు. వారు 50 ఏళ్లకే స్వర్గస్తులవటం తెలుగు సినీ లోకానికి, ముఖ్యంగా హాస్య లోకానికి తీరని నష్టం కలిగించింది.

జంధ్యాల  పేరు వచ్చింది కాబట్టి కరుణశ్రీగా ప్రఖ్యాతి గాంచిన జంధ్యాల పాపయ్య శాస్త్రి గారిని, వారి పుష్ప విలాపంని  ఇక్కడ స్మరించ తలిచాను.

ఈ మధ్య కాలంలో వచిన్న సినీదర్శకులలో త్రివిక్రమ్ శ్రీనివాసుగారు, శేఖర్ కమ్ములగారు, శ్రీను వైట్ల నాకు చాల ఇష్టం. అదే విదంగా జాగర్లముడి రాధాకృష్ణ, దేవ కట్ట వంటి వారంటే కూడా నాకు చాలా అభిమానం. అదే విధంగా పాటల రచియిత అనంత్ శ్రీరాం కూడా నాకు మిక్కిలి మక్కువ.

నేను స్కూల్లో ఉన్నప్పుడు అష్టావధానం గూర్చి ఒక పాఠం చదువుకున్నాను. అవధానం అనే సాహిత్య ప్రక్రియ సంస్కృత, తెలుగు భాషలలోన మాత్రమే విస్తృతంగా ఉనట్టు ఉంది/ఉండేది. ఇందులో అష్టావధానం చాలా విరివిగా ఉన్నప్పటికీ మనకు శతావాధనులు, సహస్రావధానులు కూడా ఉన్నారు/ఉండేవారు. తిరుపతి వెంకట కవులు అష్టావధానానికి బాగా ప్రాశస్త్యం తెచ్చినట్టు నాకు ఈ రోజు తెలిసింది. నాటక రంగంలో "బావా ఎప్పుడు వచ్చితివి?...",    "జెండాపై కపిరాజు..." వంటి పద్య రత్నాలు వారు ఇచ్చారనే విషయం మాత్రమే నాకు ఇదివరకు తెలుసు. 

ఇంకా ఎందరో మహానుభావులు. నాటి ఆదికవి నన్నయనుంచి నేటి తరం వారి వరకు తెలుగు భాషకు వన్నె తెచ్చిన ప్రతి ఒక్కరికి మళ్ళీ శతసహస్రవందనాలు.

   

ఎందరో మహానుభావులు అందరికి వందనములు

నాకు తెలుగు భాష పట్ల ఆసక్తిని తెలుగు సంస్కృతి యొక్క గొప్పతనాన్ని ఆస్వాదించే అవకాశాన్ని ఇచ్చిన  మహానుభావులు ఎందరో. వారందరకి శతసహస్రవందానాలు. ఉడతా భక్తిగా నా వంతు కొన్ని వాక్యాలు

సినిమాలు హిట్లు అవుతాయి; ఫ్లాప్ అవుతాయి. అది ఆర్ధిక శాస్త్రం ప్రకారం వేసే లెక్క. చిత్రాలలో మంచి చిత్రాలు, చాల మంచి చిత్రాలు, ఎప్పటికీ నిలిచిపోయే చిత్రాలు కొన్ని వుంటాయి.  ఇది రసజ్ఞులు వేసుకొనే లెక్క. ఎప్పటికి నిలిచిపోయే చిత్రాలు అందించిన  కాశినాధుని విశ్వనాథ్ గారికి నా ధన్యవాదాలు.

నేను శ్రీపతి పండితారాధ్యుల బాల సుబ్రహ్మణ్యం గారి వీరాభిమానిని. పూర్తిగా ఆంగ్లంలో కొట్టిమిట్టడుతున్న నేను మేలుకొని తెలుగు మళ్ళీ నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టిందే వారి పాడుతా తీయగా  కార్యక్రమము వలన. వారికి నిండు నూరేళ్ళు; కాదు కాదు నూట ఇరవై ఏళ్లు ఆ భగవంతుడు ఆయురారోగ్యాలు ప్రసాదించాలని, వారు ఈ కొత్త తరానికి చూపిస్తున్న దారిలో సాధ్యమైనంత మంది నడవాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను.

ఆచార్య ఆత్రేయ గారు, ఆరుద్ర గారు, వేటూరి సుందరరామమూర్తి గారు, సిరివెన్నెల సీతారామ శాస్త్రి గారు. ఇందులో ముఖ్యంగా  వేటూరి గారిని, సీతారామ శాస్త్రి గారిని చూసి నేను చాల స్పూర్తి చెందాను. వీరందరి పాటలలో మానవాళి యొక్క మనగుడలోని జీవిత సత్యాలు అక్షరాల అలంకరణతో అందంగా అందరిని అలరిస్తాయి.

ఇక శ్రీశ్రీ గారు. బాలు గారికి నేను పెరిగి పెద్దవాడినయిన తరువాత వీరాభిమాని అయితే, వీరికి చిన్నపట్టినుంచే వీరభిమానిని. నాలాగే వీరికి మరో వీరాభిమాని,  నాకు చాలా సన్నిహితుడైన మిత్రుడొకడు ఉన్నాడు. మేము కళాశాలో చదువుకొనే రోజులలో, వారి కవితలు నా చేత చదివించి వినేవాడు. వాడికి నేను అవి భాగా చదివే వాడినని అని అభిప్రాయం. అదే నాకు చాల గర్వ కారణం. శ్రీ శ్రీ గారు నేను సైతం అంటూ మన జాతికిచ్చిన స్పూర్తి చిరస్మరణీయం.        

ఏంతో సాహసంతో ఈ టప వ్రాయడం మొదలు పెట్టిన నాకు ఇప్పుడు భయం వేస్తోంది. పోతానామాత్యుల పద్యాలూ చదివేటప్పుడు నాకు మతి ఎంత చలిస్తుందో నేను మాటలలో చెప్పలేను. అంత గొప్పవారి గురించి నేను వ్రాస్తే కించపరిచినట్టు అవుతుందేమో అని ఒక చిన్న భయం. కాని వారు వ్రాసిన ఆంధ్రమహభాగవతంలోని  కనీసం ఒక్క పద్యం కూడా తెలియని ఎందరో తెలుగు వారు వున్నారని, వారిలో ఒక్కరైన నా ప్రయత్నం వల్ల తెలుసుకుంటారేమోననే అత్యాశ.  అదే కోవలోకి చెందినా వారు తాళ్ళపాక అన్నమాచార్యుల వారు మరియు త్యాగరాజ స్వామి వారు. వారి గురించే వ్రాసే అర్హత నాకు లేదు కనుక వారిని కేవలం స్మరించు కొని వారికి మరొక్కసారి శతసహస్ర వందనాలు తెలియచేసుకుంటున్నాను. అసలు ఒక వ్యక్తి తన జీవిత పరిమాణంలో 35000 కీర్తనలు ఎలా వ్రాసాడో నాకు తల కిందులుగా తపస్సు చేసిన అర్ధం కాదు.    

ఇక వేమన, బద్దెన, గోపన్న మొదలగు వారు. వారి శతకాల గూర్చి కూడా మాట్లాడే అర్హత నాకు లేదు. శ్రీ కృష్ణదేవరాయలు, వారి భువన విజయము, అష్ట దిగ్గజాలు, ముఖ్యంగా తెనాలి రామకృష్ణులు, అల్లసాని పెద్దన చిరస్మరణీయులు. తెలుగు భాష ఆది కవి అయిన నన్నయ మొదలగు వారిని గూర్చి కూడా నాకు  వ్రాసే అర్హత లేదని భావిస్తున్నాను.

ఎక్కడో పుట్టి ఇక్కడికి వృత్తిరీత్యా వచ్చి తెలుగు భాష నిఘంటువుని మనకు అందించిన C.P.Brownకు మనమేల్లరము సర్వదా ఋణగ్రస్తులం.

ఎందరో మహానుభావులు అందరికి వందనములు.